Zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej

Zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej (ZOKN) to zbiorcze określenie dla nieprawidłowości obserwowanych u niemowlęcia, które charakteryzują się pewnymi odchyleniami w jego spontanicznej motoryce, odruchach i reakcjach posturalnych. Taka diagnoza stawiana przez lekarzy jest oceną pomocniczą i czasową, ponieważ ostateczne rozpoznanie następuje dopiero wtedy, gdy występujące u dziecka patologie zostały utrwalone, a ich cechy wskazują na występowanie konkretnych, nieodwracalnych zaburzeń. Dlatego bardzo ważne jest możliwie wczesne wdrożenie terapii, która ma na celu zapobieganie powstawaniu trwałych dysfunkcji bądź chociażby ich osłabianie.

Rodzaje ZOKN

Zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej W obrębie ZOKN wyróżnia się trzy główne grupy, w zależności od nasilenia objawów: lekkie, średnie i ciężkie. Nieprawidłowości stopnia lekkiego i średniego można najczęściej wyprowadzić, czasami dziecko z nich po prostu wyrasta. Zaburzenia cięższe zwykle pozostawiają po sobie ślady, jednak odpowiednio dobrana terapia może w dużym stopniu zminimalizować ich konsekwencje. Mózg w okresie niemowlęcym i wczesnodziecięcym jest bardzo plastyczny, posiada możliwości kompensacyjne, co bardzo ułatwia niwelowanie pewnych nieprawidłowości. Ważne jest zatem, aby dostarczać wtedy dziecku prawidłowych wzorców, które będzie mogło wykorzystać w swojej spontanicznej aktywności.

ZOKN może być jedyną diagnozą do około 1-2 roku życia. Jeśli u dziecka w tym wieku występują trwałe zaburzenia napięcia mięśniowego, przetrwałe odruchy pierwotne, które nie wygasły we właściwym czasie oraz gdy wszystkie reakcje posturalne wykazują poważne odchylenia, dopiero wtedy rozpoznaje się mózgowe porażenie dziecięce. Wcześniejsze stawianie takiej diagnozy ma sens tylko w ciężkich przypadkach, przy lżejszych zaburzeniach czeka się z oceną na przejście etapu intensywnego rozwoju układu nerwowego.

Umów się na wizytę

Pytania do fizjoterapeutki na temat: "Zaburzenia ośrodkowej koordynacji nerwowej"

  1. Moja mała córeczka ma 10 miesięcy i jest rehabilitowana odkąd ukończyła 4 m. Zdiagnozowano u niej ZOKN z wiotkością stawów, brakiem stabilności tułowia i asymetrią ułożenia. Czytam w różnych miejscach i jestem przygotowana, że w przyszłości mogą wystąpić u niej zaburzenia integracji sensorycznej. Czy u tak małego dziecka można już to rozpoznać i rozpocząć rehabilitację?

    ewelina k.
    1. Witam! Takie zaburzenia rzeczywiście mogą wystąpić, ale póki co córeczka jest zbyt mała, aby ją w pełni zdiagnozować i prowadzić terapię sensoryczną. Może Pani zaobserwować czy np. dziecko przejawia nadwrażliwość na pewne bodźce bądź wyraża wygórowaną potrzebę otrzymywania innych. Jeśli uda się to ustalić, to oczywiście już w tym momencie można spróbować dostarczać dziecku odpowiednich dla niego wrażeń zmysłowych (w postaci delikatnej stymulacji). Należy jednak wdrożyć to w konsultacji ze specjalistą.

      Paulina Budzińska
Dodaj komentarz / pytanie